Alpy Julijskie w zachodniej Słowenii to jeden z tych rejonów, gdzie góry wciąż potrafią zaskoczyć. Okolice Bovca, Kobaridu i Tolminu oferują coś innego niż pocztówkowy Bled - tu dominuje Dolina Soczy z intensywnie turkusową wodą rzeki i wodospad Boka, największy w Słowenii, opadający z impetem ze skalnej półki ponad doliną. Wyżej, na graniach takich jak Muzec (1612 m), krajobraz robi się dzikszy: kozice skaczące po stromych zboczach, jakby grawitacja ich nie dotyczyła, a gdzieniegdzie bacówka z pasterzem nawołującym swoje kozy wysoko ponad drzewami. To rodzaj górskiego doświadczenia, które trudno zaplanować i równie trudno zapomnieć.

Alpy Julijskie

Beskid Śląski to pasmo najbliżej zurbanizowanej części Śląska, a mimo to potrafiące zaskoczyć. Skrzyczne (1257 m) jako najwyższy szczyt przyciąga tłumy - krzesełkiem można wjechać wysoko i ominąć większość podejścia, ale szczyt ma swój charakter nawet przy sporej liczbie turystów. Klimczok to zupełnie inne doświadczenie - przy dobrej pogodzie z grani rozciąga się widok na Tatry, a wschód słońca stąd należy do tych, które zostają w pamięci na długo. Na Szyndzielnię prowadzi gondola dowożąca niemal pod samo schronisko, co czyni ją jednym z najbardziej dostępnych punktów widokowych w całych Beskidach. Błatnia z kolei to kierunek dla tych, którzy wolą spokój - sieć ścieżek, niektórych mniej obleganych nawet w sezonie, przystępnych dla każdego. Przy Przełęczy Salmopolskiej warto odbić na Malinowską Skałę - krótki szlak, a widok na dolinę wynagradza każdą minutę.

Beskid Śląski

Beskid Żywiecki to jedno z najwyższych i najbardziej zróżnicowanych pasm w polskich Karpatach. Babia Góra (1725 m) dominuje nad całym pasmem jako najwyższy szczyt, z alpejskim charakterem, który odróżnia ją od typowego beskidzkiego krajobrazu. Pilsko (1557 m) to drugi co do wysokości wierzchołek z rozległą panoramą na wszystkie strony. W zachodniej części pasma Wielka Racza i Rycerzowa mają zupełnie inny klimat - cichsze, bardziej pasterskie, z bacówką PTTK na Rycerzowej, która nadaje temu miejscu swojski, góralski charakter. Rysianka z kolei to kierunek dla tych, którzy chcą złapać widok na Tatry i nie zmęczyć się przy tym zbytnio - przy dobrej pogodzie panorama rozciąga się daleko na południe.

Beskid Żywiecki

Góry Bystrzyckie to pasmo w Sudetach Środkowych, które wyróżnia się przede wszystkim ciszą. Nie ma tu panoram co pięćset metrów ani tłumu na każdej ławce. Zamiast tego są długie, spokojne grzbiety porośnięte lasem, torfowiska jak to pod Zieleńcem, i trasy gdzie przez kilka godzin można nie spotkać żywej duszy. Najwyższym szczytem dostępnym szlakiem jest Jagodna (977 m) z wieżą widokową, ale to nie ona zostaje w pamięci najmocniej - zostaje atmosfera tych gór, która działa inaczej niż gdziekolwiek indziej w Sudetach.

Góry Bystrzyckie

Góry Orlickie to pasmo Sudetów Środkowych leżące na pograniczu polsko-czeskim, z czego zdecydowana większość leży po stronie czeskiej. Polski fragment jest niewielki, ale to właśnie tutaj wyrasta Orlica (1084 m) - najwyższy szczyt polskiej części pasma, z wieżą widokową i obeliskiem upamiętniającym między innymi wizytę Fryderyka Chopina w 1826 roku. Góry Orlickie nie zachwycają dramatycznym krajobrazem, ale oferują spokojne, zalesione szlaki.

Góry Orlickie

Mała Fatra to słowackie pasmo górskie z najwyższym szczytem Wielki Krywań (1709 m), znane przede wszystkim z wyjątkowej grani i dwóch bardzo różnych twarzy. Wielki i Mały Rozsutec - rozpoznawalne strzelistymi sylwetkami nawet z dalekiej panoramy Beskidu Żywieckiego - przyciągają tych, którzy szukają widoków i ekspozycji. Z kolei Janosikove Diery oferują zupełnie inne doświadczenie: wąwozy, drabinki i łańcuchy osadzone w skale, przypominające klimatem Słowacki Raj, tyle że w kameralniejszej skali. Pasmo jest łatwo dostępne z południa Polski, co czyni je jednym z częściej odwiedzanych słowackich parków narodowych.

Mała Fatra

Niżne Tatry rozciągają się przez środkową Słowację tworząc najdłuższe pasmo w kraju. Najwyższy szczyt, Ďumbier (2043 m), wznosi się w zachodniej części pasma w pobliżu Chopka i Demänovskiej Doliny z jej słynnymi jaskiniami. Grań główna, którą można przejść w całości szlakiem Cesta hrdinov SNP, oferuje widoki zarówno na Tatry jak i na słowackie niziny - a spokojniejszy wschód pasma wokół Kráľova hola jest znacznie mniej zatłoczony niż okolice Chopka, choć równie efektowny.

Niżne Tatry

Pieniny to jedno z najbardziej urokliwych pasm w polskich i słowackich Karpatach, rozciągające się wzdłuż granicy obu krajów nad przełomem Dunajca. Najwyższy szczyt całego pasma, Wysoka (1050 m), leży dokładnie na granicy polsko-słowackiej w Małych Pieninach, choć bardziej rozpoznawalne widokowo są Trzy Korony i Sokolica - ta ostatnia z tarasem nad pionową ścianą opadającą wprost do Dunajca. Wąwóz Homole to osobna atrakcja: głęboko wcięty jar z charakterem zupełnie innym niż otwarte granie. Na szlakach nie brakuje też żywej natury - pasące się owce i krowy są tu stałym elementem krajobrazu, który nadaje całości pasterski klimat trudny do znalezienia gdzie indziej.

Pieniny

Słowacki Raj to wyjątkowy park narodowy w środkowej Słowacji, gdzie turystyka oznacza coś zupełnie innego niż w typowych górach. Zamiast otwartych grani chodzi się tu przez głębokie wąwozy wykute przez górskie potoki - po drabinkach, łańcuchach i kładkach przytwierdzonych bezpośrednio do skały. Szlaki często są jednokierunkowe, co nadaje całości charakter przygody, a nie spaceru. Wisienką na torcie jest Tomášovský výhľad - taras widokowy na krawędzi pionowej ściany skalnej opadającej około 150 metrów w dolinę Hornadu, z widokiem, którego nie znajdziesz nigdzie indziej w okolicy.

Słowacki Raj

Żabnica Skałka. Kto startował stąd chociaż raz, ten wie, że to jedno z tych miejsc, skąd rozchodzą się drogi do wszystkiego, co najlepsze w Beskidzie Żywieckim, a przynajmniej w jego zachodniej części. Hala Boracza, Rysianka, Lipowska - brzmi znajomo? No właśnie. Ale ta pętla to nie jest ta słynna, przetarta przez wszystkich wersja. To jest ta inna - trochę dłuższa, trochę mniej ludzi, przynajmniej w pierwszej połowie. I zdecydowanie więcej dla nóg.

Początek trasy jest łagodny i można się przez to trochę uśpić. Pierwsze minuty dają złudne poczucie komfortu, ale jest jedno ale - po deszczach albo zimowych roztopach ten odcinek potrafi być naprawdę błotnisty. I to nie błoto symboliczne, tylko takie, w które wchodzisz i zastanawiasz się, czy but zostanie w środku. Więc jeśli idziecie po świeższych opadach, to polecam buty wysokie z prawdziwego zdarzenia, a nie coś ledwo turystycznego.

Potem trasa już jednostajnie idzie w górę i ty idziesz razem z nią. Warto mieć coś do jedzenia w plecaku - kanapka czy batonik na stromym podejściu to coś koniecznego z dwóch względów - pozwoli ci nabrać energii, ale też przystanąć na parę chwil i rozkoszować się okolicą. Kiedy wybieram tę pętle? Wtedy, kiedy chcę pobyć sam, zmęczyć się, wrócić do domu umordowanym, ale szczęśliwym.

Nagrodą jest Rysianka - to taki półmetek, po którym wiesz, że już będzie tylko w dół. I ta nagroda, owszem, jest dostępna ze szlaku zielonego szybciej, ale w tym wariancie jest po prostu piękniej. Piękne miejsce, widoki i klimat, który wynagradza całą wcześniejszą wędrówkę. Pętla przez Romankę, Rysiankę, Lipowską i Boraczą to trasa, która wyciska pot, ale też pozwala uchwycić to, co najlepsze - te momenty zachwytów. Różnorodność tego szlaku w ciągu jednego dnia jest niesamowita - w szczególności jesienią.

Żabnica Skałka - Romanka - Rysianka - Lipowska - Boracza

Trasa przez Romankę (1366 m), Rysiankę, Lipowską i Boraczą z Żabnica Skałka.

Długa trasa pętlowa z Żabnicy przez Rysiankę, Lipowską i Halę Boraczą.

Żabnica Skałka - Rysianka - Lipowska - Boracza

Pętla z Żabnicy na Rysiankę, Lipowską i Boraczą.

Żabnica Skałka - Rysianka - Lipowska - Boracza

Opis trasy

Najciekawsze punkty

Parking

Przeglądaj szlaki w regionie