Alpy Julijskie to zachodnia Słowenia - i w zależności od tego, gdzie trafisz, dostajesz zupełnie różne góry. Rejon Bledu i Bohinja to pocztówkowa Słowenia, tłoczna i fotografowana z każdego kąta. Rejon Bovca, Kobaridu i Tolminu to coś innego - Dolina Soczy, turkusowa rzeka, wodospady opadające ze skalnych półek i granie, na których można spędzić cały dzień nie spotykając nikogo. To ten drugi rejon, który zostawia więcej.

Całość leży w granicach Triglavskiego Parku Narodowego - jedynego parku narodowego w Słowenii, obejmującego większość wschodnich Alp Julijskich. Najwyższy szczyt to Triglav (2864 m), symbol narodowy Słowenii - jego wizerunek jest w godle i na fladze. Ale Triglav to temat na osobną wyprawę z noclegiem w schronisku i doświadczeniem wysokogórskim. Poniżej skupiam się na rejonie, który jest sercem szlaków tej strony serwisu.

Rzeka Socza (słoweń. Soča) wypływa ze źródła w Trenta i płynie na południe przez około 140 km, wpadając ostatecznie do Zatoki Weneckiej po włoskiej stronie granicy. Kolor wody jest intensywnie turkusowy przez cały rok - zimna, czysta, z białymi wapiennymi skałami na brzegach. Wygląda nierealnie i przy każdym spotkaniu z nią wygląda tak samo.

Górna część doliny między Bovcem a Tolminem to główna oś całego rejonu. Wzdłuż niej jest wszystko - wodospady, wąwozy, miejscowości, punkty startowe szlaków.

Główna baza w górnej części Doliny Soczy. Małe miasteczko otoczone górami, z którego wychodzą szlaki piesze, rowerowe i drogi wspinaczkowe. To też centrum sportów aktywnych w tej części Słowenii - rafting na Soczy, kajakarstwo, kanyoning na dopływach Fratarica i Sušec, paralotnie nad doliną. Jeśli szukasz bazy na kilka dni z różnymi opcjami na każdy dzień - Bovec to dobry wybór.

Największy wodospad w Słowenii, 144 metry wysokości. Spada ze skalnej półki ponad doliną, widoczny już z drogi. Dojście szlakiem z okolic Bovca zajmuje około godziny i pozwala podejść pod samą podstawę. Jeden z tych widoków, których nie trzeba długo szukać.

Mniejsze i spokojniejsze niż Bovec, z dwoma rzeczami wartymi uwagi. Pierwsze to Muzeum I Wojny Światowej - jeden z najlepszych takich obiektów w Europie, dokumentujący walki na froncie soczańskim, opisanym przez Hemingwaya w "Pożegnaniu z bronią". Drugie to Wodospad Kozjak - kilkanaście minut spaceru z centrum, wodospad wpada do małego kanionu w formie misy skalnej. Jedno z tych miejsc, gdzie efekt jest nieproporcjonalnie duży do wysiłku dojścia.

Na południu doliny, gdzie rzeki Tolminka i Zadlaščica spotykają się z Soczą. Wąwóz Tolminska Korita to kładki nad potokami między skalnymi ścianami, przejście przez tak zwany Diabelski Most i miejsca gdzie woda wyrzeźbiła skałę przez miliony lat. Krótka trasa, dobra na pół dnia.

Najwyżej położona przełęcz w Słowenii na 1611 m, 50 zakrętów łączących Kranjską Gorę z Trentą i Doliną Soczy. Droga jest atrakcją sama w sobie - widoki na Alpy Julijskie z każdego zakrętu. Punkt startowy szlaków w wyższe partie gór.

To rejony z artykułów na tej stronie - szlaki bez tłumów, dzikie, wymagające kondycji. Pełny opis w artykułach poniżej.

Alpy Julijskie w tym rejonie sprawdzają się dla każdego, kto chce coś więcej niż pocztówkowe zdjęcie. Wodospad Kozjak czy Tolminska Korita to wyjścia na kilka godzin dostępne praktycznie dla każdego. Granie powyżej Bovca wymagają kondycji i doświadczenia górskiego. Triglav to projekt na osobny wyjazd z planowaniem noclegów w schroniskach i doświadczeniem alpejskim - nie jest to szczyt do wejścia z marszu.

Burze w Alpach Julijskich pojawiają się często po południu w sezonie letnim i mogą być gwałtowne. Warto sprawdzać prognozę przed wyjściem i nie przeciągać wyjść wysokogórskich do popołudnia.

Z południa Polski około 7-8 godzin jazdy, w zależności od wybranej trasy przez Austrię. Waluta: euro. Wjazd i wejście na szlaki w Triglavskim Parku Narodowym są bezpłatne, niektóre parkingi płatne.

Triglav

Alpy Julijskie

Beskid Śląski to pasmo, które większość ludzi z południa Śląska zna od dziecka. Blisko, dobrze skomunikowane, z infrastrukturą która działa - wyciągi, gondole, schroniska w rozsądnych odstępach. To nie jest miejsce dla tych, którzy szukają dzikości i samotności na szlaku. Jest tu po prostu ruch, szczególnie w weekendy i sezony. Ale to nie przekreśla tych gór - bo przy odpowiednim doborze trasy i pory dnia można tu nadal znaleźć moment dla siebie, a szczyty mają charakter, który zostaje w pamięci.

Pasmo podzielone jest na dwie części: Pasmo Baraniej Góry na wschodzie i Pasmo Czantorii na zachodzie. Główne bazy to Szczyrk, Wisła, Ustroń, Brenna i Bielsko-Biała.

 to najwyższy szczyt Beskidu Śląskiego. Można wjechać kolejką linową z centrum Szczyrku w dwóch etapach - do Hali Jaworzyna, a stamtąd dalej na szczyt. Kto woli pieszo, ma do wyboru kilka szlaków, z których najbardziej stromy jest niebieski z centrum Szczyrku. Wariant przez Malinowską Skałę zielonym szlakiem jest widokowy i warto go wziąć pod uwagę przynajmniej w jedną stronę.

 to inne doświadczenie niż Skrzyczne. Przy dobrej pogodzie z grani widać Tatry, a wschód słońca stąd należy do tych, które trudno zapomnieć. Schronisko jest oddalone od szczytu o około 10 minut czarnym szlakiem do Siodła pod Klimczokiem - warto wiedzieć, żeby się nie zdziwić na miejscu.

 to drugi co do wysokości szczyt pasma i miejsce, gdzie zaczyna się Wisła - dosłownie, u jej podnóża bierze początek rzeka. Na szczyt prowadzi kilka szlaków z Wisły Czarne i Kamesznicy. Po drodze w dół warto zejść przez Dolinę Białej Wisełki - Kaskady Rodła są tam, gdzie szlak skręca.

 jest wygodna - gondola z bielskiej dzielnicy Olszówka Górna dowozi niemal pod samo schronisko. To czyni ją jednym z najbardziej dostępnych punktów widokowych w całych Beskidach, co przekłada się na ruch. Ale jako etap dłuższej pętli - na przykład przez Klimczok i Błatnią - ma sens.

 to spokojniejsza alternatywa. Rozległa polana, schronisko z historią sięgającą lat 20. ubiegłego wieku, szlaki z Jaworza i Brennej. Mniej oblegana niż szczyty w okolicach Szczyrku, co w tym paśmie jest już wartością samą w sobie.

 na granicy polsko-czeskiej, z najstarszym schroniskiem w polskiej części Beskidu Śląskiego - obiekt otwarty w 1922 roku. Dojście z Wisły Głębce lub z Przełęczy Kubalonka.

 to wychodnia skalna na trasie między Przełęczą Salmopolską a Skrzycznem. Krótki szlak, a widok na dolinę potrafi zaskoczyć nawet kogoś kto zna te góry od lat. Dobry cel sam w sobie jeśli nie masz siły na pełne wejście na Skrzyczne.

 w Dolinie Białej Wisełki - naturalny punkt na trasie z Baraniej Góry. Nie trzeba robić osobnej wycieczki, żeby je zobaczyć.

 z wieżą widokową i kolejką linową nad Ustroniem. Bardziej narciarska niż piesza w swojej tożsamości, ale widoki na Beskid Śląski i Tatry przy dobrej pogodzie są konkretne.

Beskid Śląski sprawdza się najlepiej dla osób, które dopiero zaczynają chodzić po górach, przychodzą z dziećmi albo mają po prostu ochotę na krótki wypad bez kombinowania z dojazdem. Infrastruktura jest tu lepsza niż w większości polskich pasm - kolejki linowe, schroniska w rozsądnych odstępach, miejsca parkingowe przy większości punktów startowych. Zimą to jeden z lepiej przygotowanych rejonów narciarskich w Polsce, szczególnie okolice Szczyrku i Wisły.

Jeśli szukasz ciszy i pustych szlaków - przyjdź tu w tygodniu, wczesnym rankiem, albo wybierz Błatnią i okolice Brennej zamiast okolic Szczyrku.

Z Katowic do Szczyrku niecała godzina drogi. Wisła i Ustroń podobnie. Busy kursują regularnie z Bielska-Białej do większości miejscowości w paśmie. Bielsko-Biała ma też bezpośrednie połączenia kolejowe z Katowicami i Krakowem.

Skrzyczne

Beskid Śląski

Beskid Żywiecki to najwyższa część polskich Beskidów i drugie pod względem wysokości pasmo w całym kraju - zaraz po Tatrach. Rozciąga się na około 70 km od Przełęczy Zwardońskiej na zachodzie po dolinę Skawy na wschodzie. Babia Góra nadaje temu miejscu charakter - to nie jest już typowy, łagodny beskidzki teren. Powyżej granicy lasu robi się tu alpejsko, z kosodrzewiną, skałami i pogodą, która potrafi zaskoczyć w każdej chwili.

Pasmo jest na tyle rozległe, że jedna wizyta go nie wyczerpuje. Zachód z Wielką Raczą i Rycerzową ma zupełnie inny klimat niż okolice Babiej Góry czy Pilska - cichszy, bardziej pasterski, z bacówkami i mniejszym ruchem.

 to najwyższy szczyt Beskidów i poza Tatrami nie ma w Polsce wyższej góry. Szczyt właściwy nazywa się Diablak. Na górze jest kamienny murek usypany jako osłona przed wiatrem - i to mówi sporo o tym miejscu. Pogoda zmienia się tu szybko, burze latem potrafią nadejść w kilkanaście minut, a północne żleby mają nawet 70 stopni nachylenia. Nie warto lekceważyć tej góry nawet przy dobrej aurze.

Najszybsze wejście to szlak z Przełęczy Krowiarki - około 2,5 godziny. Wariant z Zawoi przez Schronisko Markowe Szczawiny jest dłuższy, ale bardziej rozbudowany. Perć Akademików to najtrudniejsza trasa w tych górach - z łańcuchami i klamrami, dostępna tylko latem, zimą zamknięta.

Jedna uwaga praktyczna: z psem na polskich szlakach Babiej Góry wejść nie można - to teren Babiogórskiego Parku Narodowego. Można to obejść wchodząc od strony słowackiej, gdzie zakazu nie ma - szczyt jest graniczny.

 - tu jest podobna sytuacja jak z Sasanką w Górach Bystrzyckich: właściwy wierzchołek Pilska leży po stronie słowackiej. Polski wierzchołek to Góra Pięciu Kopców (1534 m), z tablicą, słupkami granicznymi i panoramą na Babią Górę, Tatry i Beskid Śląski. Schronisko na Hali Miziowej jest poniżej, około godziny marszu w dół. Najpopularniejsze wejście z Korbielowa żółtym lub zielonym szlakiem - około 3,5 godziny.

 w zachodniej części pasma to spokojniejszy rejon niż okolice Babiej Góry. Schronisko PTTK przy szczycie, dojście z Rycerki Górnej lub Zwardonia. Zimą narciarze, latem znacznie mniej ludzi.

 to jeden z tych celów, które cieszą bez względu na długość trasy. Hala z widokiem na Pilsko, Babią Górę i przy dobrej pogodzie Tatry - a do tego schronisko z jagodziankami, które mają w okolicy konkretną reputację. Zimą popularne wyjście na skiturach.

 - często łączona z Rysianką w jeden dzień, co jest sensowne. Podejście z Żabnicy leśną ścieżką, szczyt z widokiem na grzbiety Beskidu Żywieckiego.

Babia Góra jest najpopularniejszym szczytem w Polsce do oglądania wschodów i zachodów słońca - o świcie można tu spotkać zaskakująco dużo ludzi. Dobrą bazą na taki wypad jest Schronisko Markowe Szczawiny na 1180 m, z noclegiem i możliwością wyjścia o świcie.

Jezioro Żywieckie to dobry punkt na dzień bez szlaków - spacer wzdłuż brzegu, widok na Skrzyczne przy dobrej pogodzie. Żywiec sam w sobie ma browar z możliwością zwiedzania i stare miasto warte godziny spaceru.

Beskid Żywiecki jest pasmem dla każdego, ale z zastrzeżeniami. Babia Góra wymaga szacunku i przygotowania - nie jest to szczyt do wejścia w klapkach z dzieckiem bez doświadczenia, szczególnie nie w niepewnej pogodzie. Pilsko i Rysianka są łagodniejsze i spokojnie nadają się na rodzinny wypad. Wielka Racza i zachodnia część pasma to kierunek dla tych, którzy wolą spokój.

Zimą to jeden z lepszych rejonów narciarskich w Polsce - Korbielów pod Pilskiem i okolice Zwardonia. Pokrywa śnieżna utrzymuje się tu długo, niekiedy do maja.

Główne bazy to Zawoja i Przełęcz Krowiarki pod Babią Górę, Korbielów pod Pilsko, Rycerka Górna i Zwardoń w zachodniej części. Z Żywca do Korbielowa niecałe 40 minut drogi. Z Katowic do Żywca około godziny.

Babia Góra (Diablak)

Beskid Żywiecki

Góry Bystrzyckie to pasmo w Sudetach Środkowych, które wyróżnia się przede wszystkim ciszą. Nie ma tu panoram co pięćset metrów ani tłumu na każdej ławce. Zamiast tego są długie, spokojne grzbiety porośnięte lasem, torfowiska jak to pod Zieleńcem i trasy, gdzie przez kilka godzin można nie spotkać żywej duszy.

Pasmo rozciąga się na długości około 40 km, od Obniżenia Dusznickiego po Przełęcz Międzyleską, a Przełęcz Spalona (812 m) dzieli je umownie na część północną i południową. To nie są góry do bicia rekordów - to góry do chodzenia.

 to najwyższy szczyt dostępny szlakiem, ze stalowo-drewnianą wieżą widokową o wysokości 23 metrów. Z górnej platformy widać Masyw Śnieżnika, Góry Orlickie, Góry Bardzkie i przy dobrej widoczności Karkonosze. Najwygodniejszy dojazd - z parkingu przy Schronisku Jagodna na Przełęczy Spalonej lub z Przełęczy nad Porębą, niebieski szlak, około 1 h 20 min.

Warto wiedzieć: technicznie najwyższym punktem masywu jest Sasanka (985 m), ale nie prowadzi na nią żaden znakowany szlak.

 to trzeci co do wysokości szczyt pasma, z drewnianą wieżą widokową z 2021 roku. Widok na Góry Bystrzyckie i Masyw Śnieżnika. Dojście z Gniewoszowa zajmuje około godziny, z Niemojowa dwie godziny.

 to jeden z bardziej niezwykłych zakątków Sudetów - rezerwat przyrody z charakterystycznymi kładkami i własną wieżą widokową. Zielony szlak prowadzi przez torfowisko trasą, która wygląda inaczej niż cokolwiek w okolicy. Warto wejść tu nawet jeśli plan dnia zakłada coś innego.

 oddziela Góry Bystrzyckie od czeskich Gór Orlickich na odcinku 25 km. Najpiękniejszy fragment zaczyna się po czeskiej stronie, spod schroniska Orlická chata. To dobry powód, żeby jeden dzień poświęcić na wyjście za granicę.

 to odcinek drogi krajowej nr 389 o długości 42 km, jedna z najwyżej położonych szos asfaltowych w Polsce. Można ją przemierzać samochodem, rowerem albo pieszo - widoki na Kotlinę Kłodzką i Masyw Śnieżnika robią wrażenie.

 na Przełęczy Spalonej - naturalna baza wypadowa dla większości szlaków w części południowej. Obiekt z historią sięgającą 1895 roku, 80 miejsc noclegowych. Jedzenie ma tu dobrą reputację, co w schroniskach nie jest oczywiste.

 blisko Dusznik-Zdroju - starszy obiekt z połowy XIX wieku, wcześniej znany jako Liebe Stille (Cicha Miłość). Dobra panorama na Góry Stołowe i Wzgórza Lewińskie. Klimat trudno opisać - trzeba po prostu wejść.

Góry Bystrzyckie sprawdzają się dobrze jeśli nie potrzebujesz ciągłych atrakcji i widoków. Różnice wysokości są tu niewielkie, szlaki dobrze oznakowane, większość tras jest do przejścia z dziećmi bez stresu. Rowerzyści znajdą sporo do eksplorowania - gęsta sieć duktów leśnych i dróg szutrowych, a część z nich ma nazwy w stylu Ścieżka Wielkiego Strachu albo Droga Zbłąkanych Wędrowców.

Na biegówki to jeden z lepszych rejonów w Sudetach, szczególnie okolice Zieleńca.

Główne bazy to Duszniki-Zdrój i Polanica-Zdrój - oba mają połączenia autobusowe i wybór noclegów. Z Wrocławia niecałe dwie i pół godziny drogi.

Jagodna

Góry Bystrzyckie

Góry Orlickie to pasmo na pograniczu polsko-czeskim, z czego zdecydowana większość leży po stronie czeskiej. Polski fragment jest stosunkowo niewielki - kilka kilometrów głównego grzbietu - ale to właśnie tutaj wyrasta Orlica (1084 m), najwyższy szczyt polskiej części pasma, z wieżą widokową i widokami na Kotlinę Kłodzką i Masyw Śnieżnika. Jeśli chcesz poczuć te góry naprawdę, jeden dzień po polskiej stronie to za mało. Czeska część jest szersza, ma więcej szlaków i klimatyczne schroniska, do których warto się wybrać.

Pasmo rozciąga się na około 50 km i graniczy bezpośrednio z Górami Bystrzyckimi - te dwa pasma często łączy się w jedną wycieczkę i ma to sens, bo baza noclegowa jest wspólna.

 to najwyższy szczyt polskiej części i jeden z punktów Korony Sudetów Polskich. Na szczycie stoi wieża widokowa otwarta pod koniec 2020 roku, o wysokości 25 metrów - zbudowana w ramach transgranicznego projektu Czesko-Polski Szlak Grzbietowy. Stoi tu też obelisk upamiętniający trzy historyczne wizyty: cesarza Józefa II, Fryderyka Chopina w 1826 roku i prezydenta USA Johna Quincy Adamsa. Podejście nie jest trudne i spokojnie daje radę z dzieckiem.

 to już strona czeska - najwyższy szczyt całego pasma i najwyższy punkt Sudetów Środkowych. Własna wieża widokowa, dojście z Zieleńca lub od strony czeskiej przez Mostowice. Jeśli masz jeden dodatkowy dzień i chcesz zaliczyć oba szczyty, to jest możliwe z jednej bazy.

 oddziela Góry Bystrzyckie od czeskich Gór Orlickich na 25 km. Najpiękniejszy fragment jest po czeskiej stronie, przy schronisku Orlická chata U Rampušáka. Dojazd samochodem przez Lesice i Mostowice, parking przy schronisku. Knedliki w środku podobno robią swoje.

 po czeskiej stronie, jeden z bardziej znanych obiektów w całym paśmie. Duże, z panoramą na Góry Bystrzyckie i Masyw Śnieżnika przy dobrej pogodzie. Warto zaplanować tu postój przy przejściu przez grzbiet.

Fortyfikacje z okresu II wojny światowej

 - rozsiane po szlakach po obu stronach granicy. Nie ma tu jednego konkretnego miejsca, bo to sieć bunkrów i umocnień wzdłuż grzbietu. Warto mieć z tyłu głowy, że w pewnym momencie na szlaku po prostu na nie natrafisz.

 to dzielnica Dusznik-Zdroju, której nie da się pominąć, jeśli planujesz ten rejon zimą. Jeden z lepszych ośrodków narciarskich w Sudetach, z wyciągiem krzesełkowym, sztucznie ośnieżanymi trasami i 60 km przygotowanych tras biegowych. Latem spokojniejszy, ale nadal dobry punkt startowy na Wielką Desztnę.

Góry Orlickie to szlaki bez dramatycznych podejść, gęste lasy i spokój. Sprawdzają się dla osób, które nie muszą mieć widoku co pół godziny i cenią sobie to, że na szlaku można przez kilka godzin nie spotkać nikogo. Różnice wysokości są tu niewielkie, trasy są dobrze oznakowane, a teren po polskiej stronie jest przyjazny dla rodzin z dziećmi. Zimą to jeden z lepszych rejonów w Sudetach na biegówki.

Jedna uwaga praktyczna: jeśli planujesz przejście na czeską stronę, weź ze sobą dowód osobisty. Granica jest otwarta, ale warto mieć przy sobie dokument.

Główna baza to Duszniki-Zdrój - stąd zaczynają się szlaki na Orlicę i Wielką Desztnę, jest tu wybór noclegów i połączenia autobusowe. Z Wrocławia niecałe dwie i pół godziny. Polanica-Zdrój jako alternatywa jeśli planujesz łączyć z Górami Bystrzyckimi.

Orlica

Góry Orlickie

Góry Stołowe to wyjątkowe pasmo w Sudetach Środkowych, gdzie zamiast typowych grzbietów i szczytów dominują poziome płaskowyże z pionowymi ścianami skalnymi - efekt erozji piaskowca przez miliony lat. Szczeliniec Wielki (919 m) oferuje labirynt szczelin i korytarzy wykutych w skale, z widokiem na całe pasmo z platformy na szczycie. Błędne Skały to z kolei gęsty skalny labirynt na poziomie grani, gdzie można błądzić między głazami przez dobre pół godziny. Tuż za czeską granicą, w zasięgu jednodniowej wycieczki, leżą Skały Adršpašskie - spektakularne miasto skalne z wieżami i iglicami piaskowca, równie piękne co zatłoczone w sezonie. Bazą wypadową dla całego rejonu w moim przypadku jest Polanica-Zdrój, spokojne uzdrowisko z dobrym dojazdem do większości szlaków.

Góry Stołowe są jedynym w Polsce pasmem o płytowej budowie geologicznej - warstwy górnokredowych piaskowców leżą niemal poziomo, co nadaje górom ich charakterystyczny, stołowy kształt. Park Narodowy Gór Stołowych, obejmujący polską część pasma, utworzono w 1993 roku. W jego otulinie leżą uzdrowiska: Polanica-Zdrój, Duszniki-Zdrój, Kudowa-Zdrój i Lewin Kłodzki.

Najwyższy szczyt pasma i główna atrakcja. Na płaskowyż szczytowy prowadzi szlak z Karłowa - wejście przez około 680 kamiennych stopni. Powyżej schroniska PTTK zaczyna się płatna trasa turystyczna przez labirynt skalny z nazwanymi formacjami - Fotel Pradziada, Diabelska Kuchnia, Wielbłąd, Małpa. W najgłębszej szczelinie śnieg potrafi leżeć do czerwca. Trasa turystyczna jest jednokierunkowa i w szczycie sezonu obowiązują limity wejść - warto kupić bilet wcześniej. Z platform widokowych widać Karkonosze, Góry Bystrzyckie i Orlickie oraz czeską stronę pasma.

Mała uwaga praktyczna: z dużym plecakiem przez wąskie przesmyki labiryntu może być problem.

Skalny labirynt na stokach masywu Skalniak (drugi co do wysokości szczyt pasma, 915 m), na wysokości 853 m. Obszar około 21 hektarów - szczeliny i zaułki między kilkunastometrowymi blokami piaskowca, w najwęższych miejscach dosłownie kilkadziesiąt centymetrów szerokości. Trasa turystyczna jest jednokierunkowa, przejście zajmuje około 40-50 minut. Z punktu widokowego Skalne Czasze widok na Szczeliniec Wielki i przy dobrej pogodzie Karkonosze. Wejście płatne, w sezonie obowiązują bilety - podobnie jak na Szczelińcu warto zaplanować wcześniej. Zimą wstęp bezpłatny, ale trasa na własną odpowiedzialność.

 w okolicach Wambierzyc - formacje piaskowcowe o charakterystycznym kształcie kapeluszy, efekt erozji dwóch warstw piaskowca o różnej twardości.

 - barokowa kaplica, której ściany i sufit wyłożone są ludzkimi czaszkami i kośćmi. Jedno z niewielu takich miejsc w Europie.

 - wieś z barokową bazyliką na wzgórzu, nazywana śląską Jerozolimą. Cel pielgrzymek od XVII wieku.

 po czeskiej stronie granicy - miasto skalne z wieżami i iglicami piaskowca, znacznie większe niż polskie atrakcje pasma. Dojazd z Polanicy lub Kudowy zajmuje około godziny. W szczycie sezonu tłoczne, warto przyjechać rano.

Góry Stołowe sprawdzają się dla każdego - szlaki są łagodne, różnice wysokości niewielkie, a główne atrakcje dostępne dla rodzin z dziećmi. Szczeliniec i Błędne Skały to cele, które można połączyć w jeden dzień z Karłowa. Z psem na Szczelińcu można dojść do schroniska, ale trasy turystycznej labiryntu z psem nie przejdziesz - wąskie przesmyki to uniemożliwiają.

Główne bazy to Polanica-Zdrój, Duszniki-Zdrój i Kudowa-Zdrój. Do Karłowa - głównego punktu startowego pod Szczeliniec i Błędne Skały - można dojechać samochodem lub busem z Kudowy. Z Wrocławia około dwóch i pół godziny drogi.

Góry Stołowe

Karkonosze to najwyższe pasmo Sudetów, z Śnieżką (1603 m) na czele. Grań główna prowadzi przez rozległe, wietrzne płaskowyże, gdzie subalpejski klimat potrafi zaskoczyć nawet latem - mgły, porywisty wiatr i kosodrzewina tworzą zupełnie inny świat niż beskidzkie lasy poniżej. Po drodze są punkty, które zostają w pamięci: schronisko Samotnia nad Małym Stawem, skalne formacje Pielgrzymy i Słonecznik, lodowcowe Śnieżne Kotły. Na zachodnim krańcu pasma Szklarska Poręba daje dostęp do Wodospadu Kamieńczyka i Wodospadu Szklarki, a w pobliżu góruje Zamek Chojnik. Karkonosze są jednocześnie jednymi z najłatwiej dostępnych i najbardziej efektownych gór w Polsce - co przekłada się na tłumy o każdej porze roku.

Pasmo rozciąga się na około 40 km, od Przełęczy Szklarskiej na zachodzie do Przełęczy Lubawskiej na wschodzie, i leży na granicy polsko-czeskiej. Szlaki grzbietowe przechodzą swobodnie z jednej strony na drugą. Dwie główne bazy to Karpacz na wschodzie i Szklarska Poręba na zachodzie.

 to najwyższy szczyt Sudetów i zarazem najwyższy szczyt Czech. Leży na granicy polsko-czeskiej, wznosi się w zachodniej części Czarnego Grzbietu. Na szczycie stoi charakterystyczne obserwatorium meteorologiczne w kształcie przypominającym latające spodki - jeden z najbardziej rozpoznawalnych obiektów w polskich górach. Zgodnie z danymi z Wikipedii, Śnieżka jest przykryta mgłą lub chmurami średnio przez 296 dni w roku - co warto mieć z tyłu głowy planując wejście. Z Karpacza prowadzi kilka szlaków o różnym charakterze, jest też wyciąg krzesełkowy na Kopę, skąd do szczytu zostaje około 40 minut marszu.

 to drugi co do popularności szczyt, na zachodnim krańcu pasma, z bazą w Szklarskiej Porębie. Na szczycie schronisko z widokiem na Kotlinę Jeleniogórską i Góry Izerskie. Jest tu wyciąg krzesełkowy ze Szklarskiej Poręby - dwuodcinkowy, całoroczny.

Szrenica i Śnieżka razem tworzą klasyczne przejście grzbietem - około 35 km, możliwe w jeden długi dzień lub dwa dni z noclegiem w schronisku.

 to dwa cyrki polodowcowe wcięte w stoki - Mały i Wielki Śnieżny Kocioł, oddzielone skalistą grzędą. Wikipedia wymienia łącznie sześć kotłów lodowcowych na północnym stoku Karkonoszy - Śnieżne Kotły są najbardziej efektownym i najłatwiej dostępnym z nich.

 to schronisko nad Małym Stawem, jedno z najbardziej klimatycznych w polskich górach.

 to charakterystyczne granitowe formacje skalne przy szlakach z Karpacza.

 przy szlaku ze Szklarskiej Poręby - najwyższy wodospad w polskich Karkonoszach.

 bliżej centrum Szklarskiej Poręby, krótki spacer z parkingu.

 - ruiny zamku na skalistym wzgórzu w pobliżu Szklarskiej Poręby.

 w Karpaczu - drewniany kościół pierwotnie zbudowany w Norwegii na przełomie XII i XIII wieku, przeniesiony do Karpacza w 1842 roku.

Karkonosze mają sieć schronisk rozstawionych wzdłuż grani i dolin - można planować trasy noclegowe bez konieczności powracania do bazy w dolinie. 

 na szczycie to trzy najczęściej odwiedzane. 

 na trasie grzbietowej to dobre opcje przy dłuższych przejściach.

Karkonosze sprawdzają się dla każdego - od pierwszej wycieczki górskiej po wielodniowe przejścia grzbietem z noclegami w schroniskach. Z dziećmi najlepiej sprawdzają się trasy do Samotni i wodospadów. Z psem w Karkonoskim Parku Narodowym można na większości szlaków na smyczy - kilka odcinków jest wyłączonych ze względów przyrodniczych, warto sprawdzić mapę KPN przed wyjściem.

Zimą Karkonosze są osobnym doświadczeniem - szadź na kosodrzewinie, wyciągi narciarskie w Szklarskiej Porębie i Karpaczu, ale też warunki które potrafią być poważne nawet przy niegroźnie wyglądającej prognozie w dolinie.

Dwie główne bazy to Karpacz i Szklarska Poręba. Do Szklarskiej Poręby dojazd pociągiem z Jeleniej Góry, do Karpacza autobusem lub busem. Z Wrocławia około dwóch godzin drogi.

Śnieżka

Karkonosze

Mała Fatra to słowacki park narodowy, niecałe dwie godziny jazdy od granicy w Zwardoniu. Dla Polaka z południa kraju to jeden z łatwiej dostępnych kierunków za granicą, a w zamian dostaje się góry, które wyglądają inaczej niż cokolwiek po polskiej stronie. Główna baza to Terchová i przysiółek Biely Potok - stąd wychodzą najważniejsze szlaki.

Pasmo ma dwie bardzo różne twarze. Janosikowe Diery to wąwozy, drabinki i wodospady - szlak w cieniu skalnych ścian, gdzie widoki na góry pojawiają się dopiero po wyjściu. Grań z Rozsutcami, Stohiem i Chlebem to zupełnie inne doświadczenie - otwarta, widokowa, z panoramami na Tatry i Wielki Krywań. Jedno z drugim można połączyć w jeden długi dzień, co większość turystów robi.

 to symbol Małej Fatry - rozpoznawalny strzelistą sylwetką nawet z daleka - z Beskidu Żywieckiego widać go przy dobrej pogodzie. Na szczyt prowadzi czerwony szlak z Przełęczy Medzirozsutce, z łańcuchami i drabinkami, około godziny podejścia. Ze szczytu widać Wielki Krywań, Tatry, Niżne Tatry i siostrzaną Wielką Fatrę.

 jest niższy, ale wielu uważa go za trudniejszy do zdobycia niż Wielki. Podejście krótkie, ale strome, z eksponowaną sekwencją łańcuchów. Z góry widok przede wszystkim na Wielki Rozsutec i Dierovą Dolinę. Zejście zielonym szlakiem w kierunku Bieleho Potoku.

 to najwyższy szczyt całego pasma. Wejście z Chaty pod Chlebom przez Chleb i grań - trasa długa, ale bez trudności technicznych. Panorama z wierzchołka obejmuje praktycznie całą Słowację przy dobrej pogodzie.

 to szczyty na głównej grani, dostępne z Chaty pod Chlebom lub od strony Terchovej. Mniej oblegane niż Rozsutce, z widokami porównywalnymi lub lepszymi. Dobry kierunek jeśli chcesz mieć grań bez kolejek na łańcuchach.

Trzy wąwozy - Dolné, Nové i Horné Diery - wyżłobione przez Dierový Potok w wapiennych skałach. Dolné są najłatwiejsze i dwukierunkowe. Nové są jednokierunkowe - warto zaczynać od nich żółtym szlakiem. Horné to najbardziej spektakularny fragment: drabinki, mokre skały, wodospady jedna za drugą. Sama pętla przez Diery zajmuje 3 do 4 godzin. Z wejściem na Mały Rozsutec - cały dzień. Start i koniec w Bielym Potoku, parking przy Hotelu Diery.

Jedna uwaga: w szczycie sezonu tworzą się kolejki na drabinkach. Warto wyjść wcześnie rano.

Mała Fatra jest dość wymagająca mimo stosunkowo niewielkiej wysokości. Janosikove Diery z dziećmi - tak, od około 7 lat, o ile dziecko nie boi się drabinek i węższych przejść. Mały Rozsutec z dziećmi - odradzane ze względu na eksponowane łańcuchy. Z psem przez Diery - możliwe przy Dolnych i Nowych, przy Górnych drabinki mogą być problemem. Na Rozsutce z psem - odradzane.

Szlaki graniowe - Chleb, Stoh, Krywań - są dla psów w porządku, ale wymagają dobrej kondycji i liczenia na kilka solidnych godzin.

Od przejścia granicznego w Zwardoniu około 65 km do Terchovej, od Chyżnego około 80 km. Zdecydowanie najwygodniej samochodem - komunikacja publiczna ze strony polskiej jest kłopotliwa. Opcja z zachodu: pociąg przez Zwardoń do Żyliny, stamtąd komunikacja lokalna.

Parking przy Hotelu Diery w Bielym Potoku. Alternatywnie parking w Stefanovej, skąd jest nieco krótszy dojazd do części szlaków graniowych.

Waluta: euro. Ubezpieczenie turystyczne na Słowację warto mieć - ratownicy górscy mogą być płatni dla obcokrajowców bez odpowiedniego ubezpieczenia.

Wielki Krywań

Mała Fatra

Niżne Tatry to najdłuższe pasmo na Słowacji, rozciągające się przez środkową część kraju na prawie 80 km. Mimo nazwy nie są wcale niskie - zachodnia część ma kilka dwutysięczników, a najwyższy z nich, Ďumbier (2043 m), jest wyższy od jakiegokolwiek szczytu w polskich górach poza Tatrami. Nazwa pochodzi od położenia poniżej Tatr Wysokich, nie od wysokości.

Pasmo dzieli się na dwie bardzo różne części. Zachodnia - tzw. Tatry Ďumbierskie - to widokowa grań z dwutysięcznikami, kolejką gondolową na Chopok i największym ośrodkiem narciarskim na Słowacji. Wschodnia - Tatry Kráľovohoľskie - to bardziej lesisty, spokojniejszy teren z dużo mniejszym ruchem. Główna baza wypadowa to Demänovská Dolina i miejscowość Jasná, około półtorej godziny drogi od granicy.

 to najwyższy szczyt całego pasma. Na szczyt prowadzi jeden znakowany szlak - czerwony z przełęczy Krúpove sedlo - i z tego samego szlaku trzeba wracać. Podejście z Chaty Štefánika zajmuje około dwóch godzin. Widok z wierzchołka obejmuje Tatry Wysokie i Zachodnie, Małą i Wielką Fatrę, Góry Choczańskie i przy dobrej pogodzie Babią Górę. Na szczycie krzyż i słup triangulacyjny.

 jest w praktyce bardziej dostępny niż Ďumbier, bo dociera tu kolejka gondolowa z Jasnej - zarówno od strony północnej jak i południowej. Przy górnej stacji stoi Kamenná chata pod Chopkom, trzecie najwyżej położone schronisko na Słowacji. Sam szczyt jest kilka minut od stacji. Z Chopoka można przejść granią czerwonym szlakiem na Ďumbier - to nieco ponad dwie godziny w jedną stronę - albo w przeciwnym kierunku na Dereše. To jeden z tych przypadków, gdzie kolejka nie odbiera sensu wędrówki, bo grań między szczytami jest po prostu piękna.

 to trzeci dwutysięcznik w tej okolicy, na zachód od Chopoka. Mniej oblegany, widoki porównywalne. Dobry kierunek jeśli chcesz mieć grań bez tłumu przy górnej stacji kolejki.

 to najwyższy punkt wschodniej części pasma. Znacznie spokojniejszy rejon, mniej turystów, bardziej leśny charakter szlaków. Wieża widokowa na szczycie, pomnik i symboliczny cmentarz osób, które zginęły w górach.

Dolina jest częścią Parku Narodowego Niżnych Tatr i ma około 15 km długości. Jej główna atrakcja to jaskinie - tworzą jeden z najdłuższych systemów krasowych w Europie Środkowej, łącznie ponad 35 km odkrytych korytarzy, zinwentaryzowano tu około 300 jaskiń.

 - odkryta w 1921 roku, ze słynnymi kolorowymi naciekami i podziemnymi jeziorami - oraz 

 - znana od średniowiecza, z pierwszymi wzmiankami z 1299 roku, w której przez cały rok utrzymuje się lód. Obie jaskinie warto zaplanować na dzień z gorszą pogodą - w szczycie sezonu są kolejki, warto być wcześnie rano.

W pobliżu Jaskini Lodowej jest też Jaskinia Martwych Nietoperzy - mniejsza, ale udostępniona bezpłatnie.

Niżne Tatry są pasmem, gdzie naprawdę każdy znajdzie coś dla siebie. Kolejka na Chopok sprawia, że dwutysięcznik jest dostępny nawet bez kondycji - wysiada się przy schronisku i ma się widoki na całą Słowację. Dla kogoś kto chce poważniejszej wędrówki jest grań z Chopoka na Ďumbier bez żadnych ułatwień technicznych. Wschodnia część pasma to z kolei propozycja dla tych, którzy woleliby mieć szlak dla siebie.

Zimą Jasná jest największym ośrodkiem narciarskim w Karpatach - jeśli planujesz wizytę w sezonie narciarskim, warto wiedzieć że ruch jest tu zdecydowanie większy niż latem.

Główna baza to Demänovská Dolina i Jasná, około 5 km od Liptowskiego Mikulasza. Od granicy w Chyżnem około półtorej godziny drogi, od granicy w Zwardoniu podobnie. Z Katowic mniej więcej dwie i pół godziny.

Ďumbier

Niżne Tatry

Pieniny są inne niż reszta polskich gór. To pasmo stosunkowo niskie i kompaktowe, ale z krajobrazem, który nie ma odpowiednika w Polsce - wapienne skały opadające pionowo do rzeki, przełom Dunajca, który wygląda tak samo jak na starych rycinach. Pieniński Park Narodowy to jeden z najstarszych parków w Polsce i jednocześnie jeden z najbardziej obleganych. W szczycie sezonu na szlakach jest tłoczno, ale Pieniny mają coś, czego nie można zastąpić innym miejscem - i dlatego wracają tu ludzie, którzy rzadko jeżdżą w to samo miejsce dwa razy.

Pasmo dzieli się na trzy części: Pieniny Środkowe z Trzema Koronami, Pieniny Spiskie i Małe Pieniny z Wysoką. Główne bazy to Szczawnica, Krościenko nad Dunajcem i Sromowce Niżne.

 to symbol Pienin i jeden z najbardziej rozpoznawalnych szczytów w Polsce. Partia szczytowa składa się z pięciu wapiennych turni, z których najwyższa to Okrąglica. Na niej stoi metalowa platforma widokowa - wejście jest płatne, a budka z kasą jest tuż przy szczycie. Z platformy widać przełom Dunajca, Tatry, Gorce i Beskid Sądecki. Można wejść z Krościenka, Szczawnicy lub Sromowiec Niżnych - każda trasa zajmuje około 2 do 2,5 godziny.

 to niższy szczyt, ale widok z tarasu nad pionową ścianą opadającą wprost do Dunajca robi wrażenie niezależnie od pory roku. Stała tu przez ponad 500 lat reliktowa sosna - jeden z symboli Pienin - która w 2018 roku została poważnie uszkodzona przez podmuch śmigłowca podczas akcji ratunkowej, a w 2021 roku ponownie przez silny wiatr. Drzewo nadal stoi, ale wygląda inaczej niż na starych fotografiach. Sokolica wciąż jest warta wejścia - widok i miejsce nie zmieniły się, sosna po prostu nie jest już tym samym drzewem co wcześniej. Dojście przez Sokolą Perć ze Szczawnicy, z przeprawą promem przez Dunajec na początku trasy.

 to najwyższy szczyt całego pasma, leżący na granicy polsko-słowackiej w Małych Pieninach. Mniej popularna niż Trzy Korony, mniej ludzi na szlaku. Dojście przez Wąwóz Homole z Jaworek.

 - organizowany przez flisaków od XIX wieku, trasa z Sromowiec Kątów lub Sromowiec Niżnych do Szczawnicy lub Krościenka. Spływ trwa od 2 do 3 godzin. Flisacy opowiadają po drodze legendy i pokazują ciekawe miejsca. W szczycie sezonu warto kupić bilety wcześniej - kolejki potrafią być długie. Bilety i szczegóły na flisacy.pl.

 to głęboko wcięty jar w Małych Pieninach, zupełnie inny niż otwarte granie. Wejście z Jaworek, ścieżka prowadzi dnem wąwozu między skalnymi ścianami. Dobry cel na krótszą wycieczkę albo jako etap trasy na Wysoką.

 stoją naprzeciwko siebie po dwóch brzegach Jeziora Czorsztyńskiego. Między zamkami kursują stateczki turystyczne, co ułatwia zwiedzenie obu w jeden dzień. Zamek w Niedzicy jest lepiej zachowany i ma swoją legendę - kręcono tu serial Janosik.

 po stronie słowackiej, widoczny ze szlaków i z tratwy podczas spływu. Warto zajrzeć jeśli planujesz wyjście na słowacką stronę.

 nad Szczawnicą z kolejką linową - dobry punkt widokowy i wejście w zimie na stok narciarski.

Pieniny sprawdzają się dla każdego, co jest zarówno ich zaletą, jak i wadą w sezonie. Szlaki są stosunkowo krótkie i dobrze oznakowane, różnice wysokości niewielkie jak na górskie standardy - Trzy Korony czy Sokolica są realnymi celami nawet z małym dzieckiem. Spływ Dunajcem to atrakcja, której nie ma sensu omijać przy pierwszej wizycie - nawet jeśli nie jesteś typem człowieka, który wybiera zorganizowane atrakcje. Kilka godzin na tratwie to inny rodzaj kontaktu z Pieninami niż szlaki.

Jedna uwaga praktyczna: w Pienińskim Parku Narodowym obowiązuje zakaz wprowadzania psów. Na Trzy Korony i Sokolicę z psem nie wejdziesz.

Szczawnica i Krościenko nad Dunajcem leżą przy drodze krajowej nr 969 z Nowego Targu. Z Krakowa około 2 godzin drogi. Parkingi płatne przy głównych punktach startowych - w Krościenku przy kaplicy św. Rocha, w Szczawnicy przy wejściu do parku, w Sromowcach Niżnych przy przystani flisaków.

Wysoka

Pieniny

Słowacki Raj to park narodowy, który działa inaczej niż typowe góry. Nie ma tu głównego szczytu do zdobycia ani klasycznej grani. Zamiast tego jest sieć głębokich wąwozów wykutych przez górskie potoki w wapiennym płaskowyżu - i szlaki prowadzące ich dnem, po drabinkach, kładkach i metalowych stopniach przytwierdzonych bezpośrednio do skały. Część z nich jest jednokierunkowa, co oznacza, że trasy trzeba planować z góry, bo nie ma opcji zawrócenia.

Dla Polaka z południa kraju to jeden z najbliższych zagranicznych celów. Od granicy w Jurgowie około 65 km, od Łysej Polany podobnie - okolica Popradu, a potem kilkanaście kilometrów w kierunku Hrabušic i Podlesoka. Główna baza to właśnie Podlesok - są tu parkingi, camping, restauracje i wyjścia na dwa najpopularniejsze szlaki.

 to najbardziej znany wąwóz parku i najczęściej wybierany punkt startowy. Szlak jest jednokierunkowy, zielony, prowadzi dnem wąwozu do góry przez około 4 km. Po drodze drabinki przy wodospadach, kładki nad potokiem, miejsca gdzie ściany skalne zwężają się do kilku metrów. Największa atrakcja to Misové vodopady - układ kaskad z drabinkami po lewej stronie. Samo wejście zajmuje około dwóch godzin, powrót spokojnym leśnym duktem kolejne półtorej. Ważne: szlak jest bardzo popularny i w szczycie sezonu tworzą się kolejki przy drabinkach. Warto wychodzić wcześnie, najlepiej przed szóstą rano.

 to drugi filar parku i zupełnie inne doświadczenie niż Suchá Belá. Szlak prowadzi wzdłuż rzeki Hornad przez 13 km kanionu - miejscami kilkanaście metrów szerokości, głębokość do 150 metrów. Metalowe platformy i stopnie zawieszone nad nurtem rzeki, odcinki gdzie skała wybrzusza się nad głową. Szlak jest dwukierunkowy, co przy tłumie może być problemem na wąskich platformach. Polecana wersja to pętla z Podlesoka przez Suchą Belę na Kláštorisko i powrót Przełomem Hornadu - około 7,5 godziny i ponad 20 km łącznie. Poważna wycieczka na cały dzień.

 to wąwóz rzadziej wybierany niż dwa poprzednie, jeden z trudniejszych technicznie w parku. Szlak żółty, jednokierunkowy, około 3 godziny przejścia. Dobra opcja jeśli chcesz mieć szlak bez tłumów Suchej Beli.

 rozgałęzia się na dwie części. Mały Kyseľ jest łatwiejszy i dwukierunkowy. Wielki Kyseľ jest jednostronny i trudniejszy - jest tu jedyna via ferrata w całym parku, wejście wymaga osobnego biletu.

Polana w centralnej części parku na wysokości około 800 m, węzeł szlaków z kilku stron. Są tu ruiny dawnego klasztoru kartuzów, schronisko, punkt widokowy i darmowe toalety. Przy ruinach stoi pomnik upamiętniający katastrofę helikoptera ratowniczego z 2015 roku, w której zginęły cztery osoby ratujące turystę nad rzeką Hornad. Kláštorisko to naturalne miejsce na przerwę w środku dłuższej pętli.

Taras widokowy na krawędzi pionowej ściany skalnej opadającej około 150 metrów w dolinę Hornadu. Osobny cel z własnego parkingu w okolicach Čingova - wejście zajmuje około 45 minut żółtym szlakiem. Przy dobrej pogodzie widać Tatry. Jeden z tych punktów, które zostają w pamięci nieproporcjonalnie długo do wysiłku włożonego w dojście.

W południowej części parku, wpisana na listę UNESCO. W środku przez cały rok utrzymuje się lód - stalaktyty i stalagmity lodowe, podziemne hale. Dobry plan na dzień z gorszą pogodą.

Słowacki Raj nie jest miejscem dla dzieci poniżej 7-8 lat - drabinki, mokre skały i ekspozycja nad potokiem wymagają pewności ruchów. Starsze dzieci, które nie boją się wysokości i mają doświadczenie górskie, poradzą sobie dobrze szczególnie na Suchej Beli i Przełomie Hornadu. Z psem przez wąwozy - nierealnie, drabinki to wyklucza.

Jedno ostrzeżenie praktyczne: obuwie trekkingowe obowiązkowe - w Suchej Beli regularnie chodzi się środkiem potoku i mokrymi skałami. Rękawiczki przydają się na drabinkach - jest dużo zimnego metalu.

Z granicy w Jurgowie około 65 km przez Poprad. Główny punkt startowy: Autocamping Podlesok w miejscowości Hrabušice. Osobny parking przy Tomášovskim výhľadzie koło Čingova. Waluta: euro. Ubezpieczenie turystyczne warto mieć - akcje ratownicze na Słowacji są płatne.

Veľká Knola

Słowacki Raj

Karkonosze rządzą się swoimi prawami. Szlaki są tu szerokie, często utwardzone, a turyści idą gęsiego w obie strony. Na trasie do Samotni będzie dokładnie tak samo - nie licz na samotność na szlaku. Ale właśnie dlatego, że droga jest tak szeroka i spokojna, ani się nie zmęczysz pośród tłumu, ani nie poczujesz, że ktoś depcze ci po piętach. To trasa, która robi co innego - ona dostarcza widoki i zachwyty z tych małych momentów. Niespełna 400 metrów przewyższenia, a efekt końcowy jest zapadający w pamięci.

Zanim jednak wejdziesz na właściwy szlak, zatrzymaj się na początku trasy przy Świątyni Wang. Wiem, że pokusa jest żeby iść od razu, szczególnie gdy masz ze sobą dziecko i boisz się że straci cierpliwość za wcześnie. Nie rób tego błędu. To jest pięć minut, które warto poświęcić - oczywiście można pokusić się na więcej i zwiedzić ją dokładniej, ale dla nas kilka spojrzeń było wystarczających.

Sam szlak do Samotni wiedzie tak, że w pewnym momencie przestajesz myśleć o nogach. Trasa jest na tyle łagodna, że to bardziej góralski spacer niż właściwe podejście - ale nie daj się zwieść, te niecałe 400 metrów przewyższenia i tak w pewnym momencie dasz znać o sobie w udach. My szliśmy z czterolatkiem i dawał radę - część drogi sam, część w plecaku na barkach. To mówi dużo o charakterze tej trasy.

Na miejscu czekają Samotnia i Mały Staw tuż obok. We mgle schronisko wygląda majestatycznie - jakby ktoś je tu postawił specjalnie dla efektu. Bez mgły jest jeszcze lepiej, bo wtedy widzisz całą okolicę, staw, odbicia, to wszystko razem. Masz tu chwilę, żeby usiąść i nie myśleć o niczym. I to jest właśnie to.

Ta trasa jest dla kogoś, kto idzie w Karkonosze pierwszy raz i nie chce się przejechać na trudności, albo dla kogoś, kto idzie z małym dzieckiem i chce mieć pewność, że dojdą razem na miejsce. Sprawdzi się też, gdy masz mało czasu, a chcesz poczuć góry naprawdę - nie tylko je zobaczyć z parkingu.

Samotnia i Mały Staw - szlak z Karpacza

Łatwa trasa z Karpacza na Mały Staw do schroniska Samotnia.

Karkonosze miały być z oknem pogodowym. Skończyło się na tym, że deszcz towarzyszył nam od początku do końca - na początku taki delikatny, lekki, a potem na grzbiecie solidny, lodowaty. Trasa z okolic Karpacza - a konkretniej Światyni Wang przez Pielgrzymy, Słonecznik i Dom Śląski do Strzechy Akademickiej i Samotni przy Małym Stawie - kilka godzin w Karkonoszach, w których jedyną suchą osobą był czterolatek w plecaku, śpiący spokojnie przez połowę drogi, owinięty we wszystko, co przygotowałem na trudne wartunki pogodowe.

Zaczynasz z Karpacza. Szlak po pewnym czasie prowadzi cię grzbietem - i tutaj, na otwartej przestrzeni, deszcz nie ma żadnych zahamowań. Po drodze mijasz Słonecznik i Pielgrzymy, obie formacje skalne godne uwagi, szczególnie gdy nie pada i można przy nich chwilę stanąć. Dom Śląski to naturalne miejsce na przerwę - i w teorii brzmi dobrze, w praktyce przy złej pogodzie trzeba się liczyć z tym, że każdy inny turysta na grzbiecie ma ten sam pomysł. Zejście prowadzi do Strzechy Akademickiej, a stamtąd już na Samotnie przy Małym Stawie.

Oryginalnym celem była Śnieżka. Odpuściliśmy. I dobrze zrobiliśmy. Wchodzić z małym dzieckiem na szczyt w takich warunkach nie miało sensu. Karkonosze mają z nami ten problem, że za każdym razem, gdy tu trafiamy, pogoda nas nie pieści. Brak pogody to też pogoda, ale człowiek czasem liczy na ten pocztówkowy widok, a dostaje deszczem po twarzy.

Kurtkę przeciwdeszczową, a właściwie pelerynę, traktuj jako obowiązkową pozycję, nie opcjonalną - grzbiet jest otwarty i bez osłony drzew, więc wiatr robi swoje. Jeśli idziesz z dzieckiem w plecaku, zadbaj o osłonę przeciwdeszczową na nosidło - to szczegół, który przy tej trasie ma znaczenie. Trasa jako taka nie jest technicznie wymagająca, ale warunki pogodowe potrafią ją przemienić. Polecam ją każdemu, kto chce poczuć Karkonosze poza Śnieżką i nie boi się grzbietu z wiatrem - ale z pełnym wyposażeniem.

Pielgrzymy i Słonecznik  - pętla z Karpacza przez Dom Śląski

Trasa z Karpacza z okolicy Świątyni Wang przez Pielgrzymy, Słonecznik do Domu Śląskiego, Strzechę Akademicką do Samotni i Małego Stawu.

Czerwcowy dzień, słońce, Karkonosze i niespełna czterolatek w plecaku. Tak wyglądał nasz wypad na Śnieżne Kotły. Trasa wyszła długa - nie będę ukrywał, że zanim wyszliśmy, miałem poważne wątpliwości, czy fizycznie dam radę to zrobić. Ale Karkonosze rządzą się inną logiką niż Beskidy. Podejścia są łagodniejsze, schronisk jest tu tyle, że praktycznie co jakiś czas masz gdzie się zatrzymać, nabrać oddechu, uzupełnić coś ciepłego i ruszyć dalej. W Beskidzie Śląskim czy Żywieckim niejeden odcinek na mniejszym dystansie potrafi zmęczyć bardziej. Tutaj jest inaczej. Miej to z tyłu głowy, zanim zaczniesz się bać, że nie dasz rady.

Strategia na tę trasę jest prosta - każde schronisko to przystanek. Nie traktujesz ich jak opcjonalne, traktujesz je jak część planu. Odpoczynek, jedzenie, pieczątka do książeczki i idziesz dalej. I jakoś tak, odcinek po odcinku, trasa się robi. Z dzieckiem w plecaku działa to szczególnie dobrze, bo masz naturalne punkty, w których możesz ocenić, czy idziecie dalej, czy pora wracać.

Śnieżne Kotły same w sobie to powód, żeby tu w ogóle przyjść. Grzbiety kotłów leżą na wysokości około 1490 m n.p.m., między Łabskim Szczytem a Wielkim Szyszakiem, i kiedy stoisz nad krawędzią i patrzysz w dół, masz poczucie, że Karkonosze mają jednak swój własny charakter, który nie ma nic wspólnego z typowym beskidzkim szlakiem. Ściany kotłów dochodzą do 150 metrów wysokości. Tego nie trzeba komentować.

To jest trasa dla kogoś, kto ma już kilka wyjść za sobą i wie, jak zarządzać tempem z dzieckiem lub z osobą, która nie jest wytrenowana. Sama długość jest tu wyzwaniem, nie stromość. Latem, w dobrą pogodę, zdecydowanie do zrobienia w rodzinnym składzie - pod warunkiem, że planujesz cały dzień i nie gonisz się z czasem. My na pewno tu wrócimy.

Śnieżne Kotły - pętla ze Szklarskiej Poręby przez Szernicę

Pętla do Śnieżnych Kotłów - lodowcowych kotlin w Karkonoszach. Przez Wodospad Kamieńczyka, Schronisko PTTK na Hali Szrenickiej, Schronisko Szrenica, oraz zejściem przez Schronisko Pod Łabskim Szczytem

Śnieżka kolejny raz mnie pokonała. Nie szczyt - wiatr. Byłem kilkaset metrów od wierzchołka i stwierdziłem, że nie ma sensu. Przy takim wietrze to nie jest przyjemność, to jest po prostu wytrzymywanie. Deszcz nie robił różnicy - płaszcz przeciwdeszczowy robi swoje - ale wiatr na grzbiecie Karkonoszy to inny poziom. Wróciłem niżej i nie żałuję. Na Śnieżkę jeszcze wrócę.

Tym razem to była wyprawa solo, z Karpacza, czarnym szlakiem przez Kocioł Łomniczki. Oryginalnie planowałem dłuższą pętlę, ale zmieniłem plany w trakcie - i dobrze. Odcinki poniżej grzbietu, w tym lekkim deszczu i bez wiatru, były naprawdę przyjemne. Las tłumi wszystko - wiatr, hałas, myśli. Dopiero po wyjściu powyżej linii drzew zaczyna się rozmowa z warunkami atmosferycznymi i tego dnia ta rozmowa nie była przyjazna.

Jeśli planujesz tę trasę, jedno zdanie praktyczne: sprawdź prognozę wiatru osobno, nie tylko temperaturę i opady. Na Śnieżce regularnie notuje się porywy powyżej 100 km/h, a na grzbiecie Karkonoszy nie ma się gdzie schować. Zejście do schroniska to zawsze opcja i nie ma w tym żadnego wstydu.

Ta trasa nie jest technicznie trudna. Podejście z Karpacza to kilka godzin, przewyższenie rzędu 900 metrów - daje się odczuć, ale to nie jest nic, co przekroczyłoby możliwości kogoś w dobrej kondycji. Problem tej trasy to nie nachylenie, tylko pogoda. Polecam ją każdemu, kto chodzi już trochę po górach i rozumie, że szczyt to cel, a nie obowiązek. Dla kogoś, kto dopiero zaczyna - Śnieżka jako pierwsza poważna góra to za duże ryzyko rozczarowania złymi warunkami.

Śnieżka - pętla z Karpacza przez Strzechę Akademicką

Trasa z Karpacza obejmująca rejon Śnieżki - najwyższego szczytu Karkonoszy i Czech. Przebiegająca przez Dom Śląski oraz Strzechę Akademicką.

Szklarska Poręba to punkt, z którego wychodzisz i masz poczucie, że zaczynasz coś porządnego. Czerwony szlak na Wodospad Kamieńczyka jest łagodny i prosty. To trasa zaprojektowana z myślą o ludziach, którzy mają prawo chodzić po górach tak samo jak wszyscy inni. Na szlaku znajdziesz tabliczkę informującą, że trasa jest dedykowana seniorom i osobom ze specjalnymi potrzebami, w ramach projektu "Góry otwarte dla wszystkich". To mówi wszystko o charakterze tego miejsca.

Droga jest szeroka i przez większość czasu płaska. Idziesz spokojnie, aż do ostatniego kawałka przed wodospadem. Tam jest lekko pod górkę, niedużo. Nie da się tego inaczej opisać - po prostu trzeba wejść i tyle. Na miejscu schodzi się do wąwozu stalowymi podestami, wejście jest płatne i odbywa się w określonych godzinach - warto to sprawdzić przed wyjściem z domu, żeby nie dojść na zamkniętą bramkę.

Cała trasa tam i z powrotem po czerwonym szlaku. Możecie zrobić inaczej, ale ten wariant jest najprostszy, gdybyście chcieli dojść do tego punktu.

Jeśli myślisz o Karkonoszach i nie wiesz, od czego zacząć - zacznij tutaj. Jeśli masz ze sobą kogoś, kto rzadko chodzi po górach, kto potrzebuje trasy bez ryzyka i z konkretną atrakcją na końcu - ta trasa jest właśnie dla tej osoby. Dalej w Karkonoszach jest coraz piękniej i więcej, ale też trudniej. A tutaj najlepiej rozpocząć przygodę.

Wodospad Kamieńczyka - szlak ze Szklarskiej Poręby

Czerwony szlak ze Szlkarskiej Poręby na Wodospad Kamieńczyka

Sobieszów to punkt startowy. Płatny parking w okolicy - warto mieć to w głowie, zanim zaczniesz szukać miejsca. Stąd zaczyna się trasa na Zamek Chojnik, jeden z tych celów w Karkonoszach, gdzie idziesz zarówno po widoki, jak i po coś konkretnego na końcu - kamienne ruiny, wąskie przejścia i rycerska historia, którą maluchy po prostu wciągają.

Trasa jest łatwa, ale nie do końca. To ważne rozróżnienie, bo w Karkonoszach masz szlaki, gdzie dziecko idzie niemal bez wysiłku - wodospad Kamieńczyka czy Szklarki to ten typ. Chojnik jest inaczej ułożony. Kamienne schodki, skałki i troszkę w górę. Nic wymagającego super kondycyjnie, ale jednak w odróżnieniu od tamtych tras spacerowych tutaj jest odrobinę wyżej.

Samo podejście jest leśne, spokojne. W górę idziesz przez las, po drodze czujesz stopniową zmianę - robi się kamienisto, skałki zaczynają wystawać spomiędzy drzew i w pewnym momencie zamek po prostu się pojawia. Ile czasu to zajmuje? Wszystko zależy od tempa i od tego, ile razy zatrzymasz się z dzieckiem przy każdym kolejnym kamieniu - nam zeszło prawie dwie godziny na całość.

To trasa dla rodzin, które chcą czegoś więcej niż spacer po płaskim terenie, a jednocześnie chcą zaciekawić czymś to najmłodsze pokolenie. Dla kogoś, kto szuka wyłącznie widokowej panoramy bez historycznego kontekstu - jest tu oczywiście punkt widokowy, ale to zamek jest głównym powodem, żeby tu iść. Jeśli planujesz z dziećmi - daj im trochę czasu na eksplorację murów. To jest ta część, której nie da się przyspieszyć i nie warto.

Zamek Chojnik - pętla z Sobieszowa

Pętla na Zamek Chojnik (627 m) w Karkonoszach.

Karpatka to prosty szczyt, na który się wyruszasz z przekonaniem, po prostu będąc przy okazji w Karpaczu - przed obiadem, po obiedzie - bo akurat masz taki kaprys. To tak naprawdę spacer po Karpaczu przez park i urokliwe okoliczne zakątki, a na końcu widok, który robi robotę. Trasa jest krótka, stosunkowo płaska w porównaniu ze wszystkimi innymi, które Karkonosze mają do zaoferowania, i bez problemu dasz radę zabrać tu kogoś, kto nie ma żadnego doświadczenia górskiego. Dla dzieci, dla babci, dla znajomego, który przyjechał z nizin i nie wie jeszcze, czy góry są dla niego. To jest właśnie taka trasa. Wymagająco porównam ją do spaceru na wodospad Kamieńczyka - no z tym, że tutaj nie ma wybrukowanej szerokiej drogi na podejściu, a jedynie leśna ścieżka.

Widok na końcu jest rzeczywiście dobry. Karpacz z góry, panorama na Karkonosze, a przy dobrej widoczności macie całkiem przyzwoity horyzont. To jest ten moment, dla którego wychodzi się na Karpatkę. Nie dla trudności, nie dla rekordów, tylko dla tej chwili na szczycie wzgórza, gdzie jest cicho i jest co oglądać.

Przy okazji możecie obejść Zbiornik Łomnicy, który jest na początku przecinacie. Razem z Karpakrą to około godziny przyjemnego chodzenia bez pośpiechu. Polecam tę trasę wprost każdemu, kto szuka czegoś łatwego w Karpaczu, szczególnie jeśli chodzi z kimś mniej doświadczonym albo po prostu chce odetchnąć bez nadrabiania przewyższenia.

Karpatka - pętla z Karpacza

Bardzo prosta ścieżka spacerowa z Karpacza przez Zaporę na Łomnicy na Karpatkę z pięknym widokiem

Kawałek lasu, kociołki po drodze, platforma widokowa na końcu i wracasz tą samą drogą. To nie jest trasa dla kogoś, kto szuka wyzwania - to jest trasa dla kogoś, kto chce wyjść z domu i poczuć klimat gór bez przygotowania. Trasa tam i z powrotem, żadnych przewyższeń, które by kogoś zmęczyły, żadnych miejsc, gdzie będzie trudno. 

Szlak zaczyna się w samych Michałowicach. Idzie się przez las, który robi swoje - daje cień, spokój, zmienia krajobraz na tyle, żeby nie było nudno. Po drodze skały z kociołkami - to jeden z pierwszych przystanków, przy których warto zwolnić. Dalej to już prosto na platformę widokową Złoty Widok.

Platforma stoi na wysokości 656 m n.p.m. Widoki otwierają się na Karkonosze, a przy dobrej pogodzie masz panoramę, która robi wrażenie nawet na kimś, kto tu wraca kolejny raz. Wstęp darmowy, czynna całą dobę - więc jeśli masz ochotę wyjść wcześnie rano albo pod wieczór, nic nie stoi na przeszkodzie.

Ta trasa jest dla każdego - dosłownie. Dla kogoś z dzieckiem, dla kogoś, kto wraca po przerwie od chodzenia, dla kogoś, kto nigdy w górach nie był i chce zobaczyć, czy w ogóle mu się to podoba. Jeśli szukasz spokojnego spaceru w Karkonoszach - to jest właśnie to miejsce.

Złoty Widok - szlak z Michałowic

Złoty Widok oraz Kociołki - krótki szlak z pięknym widokiem w okolicach Michałowic.

Szklarska Poręba ma takie trasy, które są gotowe na każdego - i ta do Wodospadu Szklarki jest właśnie taka. Kilometr w jedną stronę wzdłuż potoku - a tak naprawdę to niecały kilometr tam i z powrotem, gdybyście nie mieli ochoty spacerować dalej. Praktycznie bez przewyższenia, zero walki z podejściem. Zabrać można psa, dziecko i kogoś, kto nie chodził po górach od lat - i nikt nie wróci z pretensjami. To trasa dla kogoś, kto szuka ładnego miejsca i spokojnego spaceru.

Idziesz wzdłuż Szklarki od początku do końca. Ścieżka jest wyraźna, nie zgubisz się. Las robi swoje - jest chłodniej, ciszej, przyjemniej niż w centrum Szklarskiej Poręby. Szlak do wodospadu prowadzi czerwoną ścieżką dydaktyczną oraz oznaczeniami niebieskim i czarnym.

Jest tu Kochanówka - Schronisko PTTK, przy którym możecie usiąść, coś zjeść, dać dziecku chwilę oddechu . Bez schroniska ta trasa byłaby prosta i ładna. Z nim jest prosta, ładna i ma konkretny cel.

Polecam to komuś, kto przyjeżdża do Szklarskiej Poręby pierwszy raz i chce zobaczyć coś konkretnego bez forsowania się. Działa cały rok, choć jesienią - kiedy liście zlatują i potok jest głośniejszy - jest tu po prostu ładniej niż zwykle.

Wodospad Szklarki - szlak ze Szklarskiej Poręby

Prosta trasa spacerowa ze Szklarskiej Poręby do Wodospadu Szklarki z przystankiem obok Schroniska PTTK "Kochanówka".

Złoty Widok - szlak z Michałowic

Opis trasy

Zdjęcia

Najciekawsze punkty

Parking

Przeglądaj szlaki w regionie